Aşk İki Kişiliktir

363. Gün (Aşk İki Kişiliktir)

Değişir yönü rüzgârın
Solar ansızın yapraklar;
Şaşırır yolunu denizde gemi
Boşuna bir liman arar;
Gülüşü bir yabancının
Çalmıştır senden sevdiğini;
İçinde biriken zehir
Sadece kendini öldürecektir;
Ölümdür yaşanan tek başına, 
Aşk iki kişiliktir.

Bir anı bile kalmamıştır
Geceler boyu sevişmelerden;
Binlerce yıl uzaklardadır
Binlerce kez dokunduğun ten;
Yazabileceğin şiirler
Çoktan yazılıp bitmiştir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk iki kişiliktir.

Avutamaz olur artık 
Seni, sevdiğin şarkılar;
Boşanır keder zincirlerinden
Sular tersin tersin akar;
Bir hançer gibi çeksen de sevgini
Onu ancak öldürmeye yarar:
Uçarı kuşu sevdanın
Alıp başını gitmiştir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk iki kişiliktir.

Yitik bir ezgisin sadece,
Tüketilmiş ve düşmüş gözden;
Düşlerinde bir çocuk hıçkırır
Gece camlara sürtünürken;
Çünkü hiçbir kelebek
Tek başına yaşamaz sevdasını,
Severken hiç bir böcek
Hiç bir kuş yalnız değildir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk iki kişiliktir.

Ataol Behramoğlu

Renk Kodu: C: 0 M: 100 Y: 100 K: 0

Akşamüstü Bir Kahvede

217. Gün (Akşamüstü Bir Kahvede)

 Akşamüstü bir kahvede 

Bira içtim birkaç bardak 
Gazeteden yoruldukça 
Gelip geçene bakarak 

Kahvenin müşterileri 
İçerdeydi daha fazla 
Camlı terasta idim ben 
Çıkıntı yapan sokağa 

Sevimsiz bir kocakarı 
Torununu azarladı 
Bir köpek geldi içerden 
Camdan dışarıya baktı 

Salınarak geçip gitti 
Genç bir anne çocuğuyla 
Kasketli iki müşteri 
Bir şey konuştu patronla 

Biraz sonra geldi köpek 
Baktı yine aynı yere 
Tıraş edilmiş yüzünde 
Kederle ve ciddiyetle 

Kocakarı torununu 
Azarladı bir kez daha 
Karıştı iki kasketli 
Akşamın ıssızlığına 

Köpek yine gelip baktı 
Camdan ve hep aynı yere 
Yüzünde aynı ciddiyet 
Ve gözlerinde kederle 

Kocakarı içkisini 
Bitirmiş olmalıydı ki 
Çıkıp gitti torunuyla 
Biri bir kahve söyledi 

Az önceki anne çocuk 
Döndüler elde ekmekle 
Köpek yine gelip baktı 
Camdan ve hep aynı yere 

Bakıyor birkaç saniye 
İçeriye dönüyor ve 
Geliyordu çok geçmeden 
Bakmak için aynı yere 

Koyulaşırken gitgide 
Usul ve yumuşak akşam 
Eğildim ben de yavaşça 
Baktım köpeğin ardından 

Uzuyordu bomboş sokak 
Gelip giden azalmıştı 
Parketmiş birkaç araba 
Ve akşamın ıssızlığı 

Eğilip bir daha baktım 
Belirgin hiçbir şey yoktu 
Köpek ise arada bir 
Gelip bakıp dönüyordu 

Ben de bu notları aldım 
Bir şiir yazarım diye 
Yaşamın anlamsızlığı 
Ve ciddiyeti üstüne

ATAOL BEHRAMOĞLU

Renk Kodu: C: 59 M: 0  Y: 62 K: 0

Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var

70. Gün (Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var)

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği



İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına 

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına    
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana…

1977
Ataol Behramoğlu

Renk Kodu: C: 69 M: 73 Y: 43 K: 0